کُردی کرمانشاهی در چنگال تعصب و خودباختگی

دیر زمانی است که کانال های تلگرامی با دست گذاشتن بر روی این مساله که در برخی از مناطق استان کرمانشاه زبان کردی رو به زوال است، موجی ایجاد کرده اند که ناامیدی فرهنگی و به بن بست رسیدن زبان کردی کلهری را در جامعه تبلیغ می کند.
هر چند که باید گفت این نگرانی ها بی مورد نیست اما نباید فراموش کنیم که زبان کردی به عنوان یکی از زبان های اصیل ایرانی در این کشور رشد و پرورش پیدا کرده و اشتراک های فراوانی با زبان فارسی و تمدن ایرانی - اریایی دارد و ما نباید به خاطر قومداری بیش از حد خود را تافته جدا بافته دانسته و وارد شدن هر گونه نمود فرهنگی از زبان های دیگر به زبان کوردی محکوم کنیم.

البته این دغدغه ها تنها به استان کرمانشاه ختم نمی شود بلکه بحران هویتی و وابستگی به فرهنگی خاص در سطح کلان در سطحی ملی سبب تناقش های فراوانی بین فرهنگ ملی، اسلامی و جهانی شده است.
نفی فرهنگ های دیگر و پافشاری بر حفظ زبان کوردی با هر قیمتی بدون توجه به مناسبات جهانی می تواند آسیب های فراوانی برای آینده و هویت فرزندان این دیار داشته باشد. لذا لازم است در جهت حفظ بهترین نمودهای فرهنگ کوردی و ورود جدی به فرهنگ ملی و جهانی راهکارهایی اندیشیده شود.
نخستین راهکار برای تعامل با فرهنگ های کلان واقع گرایی فرهنگی است. این شیوه تعامل یکی از مهمترین و بهترین راهکارهایی است که باید در دستور کار قرار گیرد.نگاه واقع بینانه به زبان کوردی و جایگاه آن در مناسبات کنونی جامعه می تواند اهمیت را به درستی تبین کند. در واقع گرایی فرهنگی باید به فرزندانمان بیاموزیم که یادگیری یک زبان نباید از روی تقلید یا نه تسلیم باشد بلکه این نیاز روز جامعه است که تعین می کند کدام زبان باید فراگرفته شود یا کدام زبان کمتر مورد توجه قرار گیرد.

در این رویه به فرزندانمان بیاموزیم نگاه بدون تعصب یا غرض ورزی به تمام فرهنگ ها و زبان ها داشته باشند. اینکه هر سخنی در زمینه تایید زبان کوردی یا تمسخر برخی از زبان یا فرهنگ های دیگر به میان آید فرد نباید چشم بسته بپذیرد بلکه باید انها تعامل کنند تا در این زمینه دچار آشفتگیِ هویتی نشوند.

مدارا و تفاهم یکی از مهمترین خصلت های فرهنگ ایرانی است. به عنوان عضوی از خرده فرهنگ های ساکن در فلات بزرگ ایران، باید به آیندگان مان روحیه مدارا و تفاهم آموزش دهیم. به فرزندان اهمیت فرهنگ کردی و میراث ماندگار زاگرس را گوشزند کنیم نه با حرف های اغراق آمیز در زمینه زبان کوردی به نوعی حس قوم گرایی در وی زنده کرده و بذر افراط یا تفریط در ذهن وی بکاریم.
یکی از اشتباهات رایج برخی از فعالان فرهنگی در تارنماهای خبری شبکه های مجازی انتقاد و برائت از کسانی است که در استان زبان فارسی را از نخستین روزهای کودکی به فرزندان خود می آموزند. فراموش نکنیم در دنیای کنونی که دهکده جهانی مارشال مک لوهان به تمام معنا در حال تخحقق است و برخی از صاحب نظران از خانواده جهانی ارتباطات سخن به میان می آورند نمی توان در خلا زندگی کرد و همچنان بر رسوم عشایری که در جامعه کنونی کارکرد آنچنانی ندارند پا فشاری کرد.

البته نفی فرهنگ عشایری به معنای دوری جستن تمام و کمال از این فرهنگ غنی نیست بلکه به این معنا است که در شرایطی که تغییر رفتار اجتماعی افراد به خاطر حاکمیت رسانه ها یک شبه صورت می گیرد ما نمی توانیم همچنان به نمودهایی از فرهنگ عشایری که کارکرد مناسبی در دنیای کنونی ندارند همچنان افتخار کنیم بلکه می توان در عصر ارتباطات از همکاری و تعاملات فرهنگ گذشتگانمان استفاده کرد و در دنیای کنونی که فرد گرایی حرف نخست ان را می زند به کار بست.