فسادِ فوتبالی

چند سالی است که زمزمه هایی از فساد در فوتبال ایران به گوش می رسد؛ روزی ماجرای کارت به کارت شدن داوران جنجال آفرین می شود و روزی دیگر بزرگان فوتبال از واقعیت هایی حرف زدند که شاید همه از پشت پرده آن خبر داشته باشند.

هر چند که گزارش فساد در فوتبال به مجلس شورای اسلامی رفت و در آنجا نیز مصادیقی از تبانی، رشوه و یکجانبه گرایی برای برخی از تیم ها مطرح شد اما این گزارش خیلی زود به فراموشی سپرده شد و کسی نیز در این چند وقت یادی از آن نمی کند.

کسی در این واقعیت شک ندارد که فوتبال ایران در تب بیماری فساد می سوزد اما برای درمان این بیماری هیچ کس نسخه ای نمی پیچد یا اگر هم نسخه ای برای درمان وجود داشته باشد تنها مسکنی قوی است که اثر درد را در بیمار کم می کند اما از رشد بیماری جلوگیری نخواهد کرد.

البته کم انصافی است که اقدام هایی که در برخورد با فساد در فوتبال ایران شکل می گیرد نادیده بگیریم اما به گواه کارشناسان این اقدام ها نمی تواند قدرت بازدارندگی را داشته باشد زیرا پشت پرده فساد در فوتبال ایران هیچگاه به صورت شفاف به مردم ابلاغ نمی شود.

برای اثبات این واقعیت یادآوری ماجرای کارت به کارت شدن پول و کارت های معافیت جعلی بازیکنان می تواند مفید باشد.

بعد از بازی رفت دو تیم پرسپولیس و سپاهان در لیگ؟ علی دایی مربی وقت پرسپولیس پرده از واقعیت هایی برداشت که مدت ها بود کسی جرات گفتن آن را نداشت.

دایی در کنفرانس خبری بعد از بازی با متهم کردن محسن قهرمانی داور بازی آن روز به تبانیۀ گفت: آقای قهرمانی من مثل برخی شماره کارت شما و رفیقتان را ندارم که پول واریز کنم. این جمله از علی دایی آغازی شد برای تحقیق در زمینه ماجرای کارت به کارت.

بعد از ثابت شدن ماجرای کارت به کارت داوران نه تنها مقصر و بانی این کار به مردم معرفی نشد بلکه یک محرومیت کوتاه مدت برای داور خاطی در نظر گرفته شد. حال در این قضیه چه کسی کارت به کارت کرده، در کدام بازی داور توانست به تیم کمک کند و هزاران پرسش بی پاسخ در ذهن مردم باقی ماند.

دومین مورد بی تفاوتی در برخورد با فساد، رسیدگی به کارت های معافیت برخی از فوتبال لیست ها بود. بعد از قهرمانی فولاد خوزستان و اعتراض علی دایی مربی وقت پرسپولیس به کارت معافیت برخی از بازیکنان، موجی از بررسی در مدارک فوتبالیست ها به وجود آمده این بررسی حقایقی را در فوتبال ایران نمایان کرد که نشان داد شماری از فوتبالیست ها نه تنها در زمین بلکه در خارج از زمین نیز با کمک پول های میلیاردی اقدام به دور زدن قانون می کنند.

شناسایی شدن بسیاری از متخلفان ومحرومیت آنها از بستن قرارداد یکی از کارهای اساسی فدراسیون فوتبال بود اما این فدراسیون و مسوولان نظارتی، هیچگاه گزارشی از پشت پرده کارت های معافیت جعلی به مردم نداده بلکه تنها اقدام بازدارنده برای این افراد فرستادن آنها به تیم های نظامی بود تا بتوانند فوتبال خود را در آنجا ادامه دهند.

برخورد تامل برانگیز فدراسیون فوتبال با خاطیان کارت های معافیت نه تنها بازدارنده نبود بلکه یکی از این افراد بعد از حضور در تیم ملی و تعهد به بازگشت کشور پس از جام ملت های 2015 نه تنها به ایران بازنگشت بلکه به صورت غیر مستقیم پناهندگی در کشور قطر اختیار کرد.

یادآوری این 2 نمونه از فساد در فوتبال ایران و برخوردهای مهربانانه ای که با این مسایل شد این ذهنیت را در بسیاری از طرفداران فوتبال به وجود می آورد که فساد فوتبالی یک روند نهادینه شده در کشور است که مدیران این فدراسیون چشم خود را بر روی آن بسته و یا نیم نگاهی به این بحث دارند بیشتر شانتاژ رسانه ای است.

هر چند که نمی توان به صورت یک سویه کم کاری مدیران فوتبالی را عامل فساد در فوتبال معرفی کرد اما باید گفت قریب به اتفاق اهالی فوتبال، پول و ضعف مدیریت را دو عامل اصلی این زشتی میدانند.

در پایان باید گفت که فساد در فوتبال ایران هر چند که هیچ گاه به صورت رسمی ثابت نشده است اما حقیقتی ملموس است که روز به روز سایه آن بر سرمردم تیره و تیره تر خواهد شد. البته این فساد تنها به یک یا چند مورد خاص منتهی نمی شود بلکه در ابعاد مختلف هر روز شاهد هستیم.

فساد فوتبالی تنها به معنای مشکلات اخلاقی نیست، تبانی و شرط بندی هم به عنوان تنها معنای فساد به شمار نمی رود، پولشویی و ابهامات مالی نیز معنای خاص و بی بدیل فساد در فوتبال نیست، در واقع معنای فساد در فوتبال طویل تر و عریض تر از آن است که در یک واژه یا یک موضوع خاص گنجانده شود.

اما با وجود شایعه و اتفاق هایی که در فوتبال ایران در حال رخ دادن است هنوز برخی شعار فوتبال پاک را در ذهن خود تداعی میکنند. واقعا چه کسی پاک بودن فوتبال ایران را باور دارد؟!

از: غفار میرزایی